“Why are you cast down, O my soul? And why are you disquieted within me? Hope in God; for I shall yet praise Him, the help of my countenance and my God.” (Psalm 42:11)
Psalm 42 is attributed to the sons of Korah, a group of Levites appointed for the ministry of music and worship. They sang these words from the depths of a troubled heart, revealing that even those who served God in worship could experience discouragement, loneliness, and spiritual dryness.
The Psalmist remembered joyful times of worship, yet sorrow overwhelmed him. Instead of surrendering to his emotions, he spoke to his own soul: “Hope in God.” He did not deny his pain; he redirected his heart toward God. His confidence was not in changing circumstances but in an unchanging God. He declared, “I shall yet praise Him.”
When your soul is troubled, follow their example: remember God, hope in Him, and keep praising. Your present sorrow is not the end of your story.
Dr. Johnson Cherian
हे मेरे प्राण तू क्यों गिरा जाता है?
तू अन्दर ही अन्दर क्यों व्याकुल है? परमेश्वर पर भरोसा रख;
क्योंकि वह मेरे मुख की चमक और मेरा परमेश्वर है,
मैं फिर उसका धन्यवाद करूँगा।
(भजन संहिता 42:11)
भजन संहिता 42 को कोरह के पुत्रों से संबद्ध माना जाता है। वे लेवीय थे, जिन्हें संगीत और आराधना की सेवकाई के लिए नियुक्त किया गया था। उन्होंने इन शब्दों को एक व्याकुल हृदय की गहराइयों से गाया, यह दिखाते हुए कि परमेश्वर की आराधना में सेवा करने वाले लोग भी निराशा, अकेलेपन और आत्मिक सूखे के समय से गुजर सकते हैं।
भजनकार ने आराधना के आनंदमय समयों को याद किया, फिर भी दुःख ने उसे घेर लिया था। अपनी भावनाओं के सामने हार मानने के बजाय, उसने अपने ही मन से कहा, “परमेश्वर पर भरोसा रख।” उसने अपने दर्द से इनकार नहीं किया; बल्कि अपने हृदय को परमेश्वर की ओर मोड़ दिया। उसका भरोसा बदलती परिस्थितियों पर नहीं, बल्कि अटल परमेश्वर पर था। उसने घोषणा की, “मैं फिर उसकी धन्यवाद करूँगा।”
जब आपका मन व्याकुल हो, तो उनके उदाहरण का अनुसरण करें: परमेश्वर को याद करें, उस पर आशा रखें और उसकी स्तुति करते रहें। आपकी वर्तमान पीड़ा आपकी कहानी का अंत नहीं है।
डॉ. जॉनसन चेरियन
എന്റെ ആത്മാവേ, നീ വിഷാദിച്ചു ഉള്ളിൽ ഞരങ്ങുന്നതു എന്തു? ദൈവത്തിൽ പ്രത്യാശവെക്കുക; അവൻ എന്റെ മുഖപ്രകാശകരക്ഷയും എന്റെ ദൈവവുമാകുന്നു എന്നിങ്ങനെ ഞാൻ ഇനിയും അവനെ സ്തുതിക്കും.
(സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 42:11)
സങ്കീർത്തനം 42 കോരഹിന്റെ പുത്രന്മാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. സംഗീതത്തിന്റെയും ആരാധനയുടെയും ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ലേവ്യരായിരുന്നു അവർ. കലങ്ങിയ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽനിന്നാണ് അവർ ഈ വാക്കുകൾ പാടിയത്. ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്ന ശുശ്രൂഷയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർക്കുപോലും നിരാശയും ഏകാന്തതയും ആത്മീയ വരൾച്ചയും അനുഭവിക്കേണ്ടിവരാം എന്ന് ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
സങ്കീർത്തനക്കാരൻ സന്തോഷപൂർണ്ണമായ ആരാധനയുടെ നാളുകൾ ഓർത്തെടുത്തു; എന്നിട്ടും ദുഃഖം അവനെ വലയം ചെയ്തിരുന്നു. തന്റെ വികാരങ്ങൾക്ക് കീഴടങ്ങുന്നതിനുപകരം, അവൻ സ്വന്തം പ്രാണനോട് പറഞ്ഞു: “ദൈവത്തിൽ പ്രത്യാശവെക്കുക.” അവൻ തന്റെ വേദന നിഷേധിച്ചില്ല; പകരം തന്റെ ഹൃദയത്തെ ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.
മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിലല്ല, മാറ്റമില്ലാത്ത ദൈവത്തിലായിരുന്നു അവന്റെ വിശ്വാസം. അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു: “ഞാൻ ഇനിയും അവനെ സ്തുതിക്കും.”
നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാകുമ്പോൾ, അവരുടെ മാതൃക പിന്തുടരുക: ദൈവത്തെ ഓർക്കുക, അവനിൽ പ്രത്യാശവെക്കുക, അവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ വേദന നിങ്ങളുടെ ജീവിതകഥയുടെ അവസാനമല്ല.
ഡോ. ജോൺസൺ ചെറിയാൻ
